May unting lungkot akong nararamdaman pag sumasapit ang araw na ito, nami-miss ko ang aking tatay. it's been more than 17 years since kinuha siya sa amin yet it seems it's only like yesterday. iniisip ko na lang he's now happy with our Lord. and through the years andito lang naman siya at hinding-hindi siya mawawala sa mga puso namin.
I was watching ASAP kanina..natatawa na lang ako at napaka-emotional ko ngayon. napaiyak ako sa mga kanta ng Sessionistas..hehe...may tribute kasi sila para sa mga tatay.
Pero as i think of it, nde lang naman sa ASAP ako napaiyak pati Princess and I, pinatulan ko. hehe...Umiyak din ako sa episode kung saan kumanta si kathryn at ang kanyang nanay sa mrs. palengke pageant (matapos iwan nung kanyang tunay na anak). hehe...
Homesick ba ako? Hindi naman. Sa katunayan, bakasyon ko na naman this july 2012. nde ganun katagal ang gap ngaun dahil dec 2011 ang last ko uwi.
Malungkot ba ako? Hindi din. Yung matagal ko ng gustong ma-achieved at ipinagdarasal, malapit na malapit ng ibigay. :-)
Ano ang kulang? kulang ako ng time sa Kanya. kung minsan, nakakalimutan ko siyang bisitahin sa sobrang kabusyhan ko sa ibang bagay. "sana po Kayo pa rin ang maging 1st priority ko sa aking buhay. tulungan Nyo po ako. i'm struggling."
No comments:
Post a Comment