3pm - straight from office, diretso ako sa bahay nina Jo malapit sa amin.
5pm - we will go to Westzone supermarket dahil ako ang in-charge sa pagkain sa bahay namin pag Thursday.
6:30pm - magluluto kami ni jo sa bahay
7:30pm- manonood ng tfc, magsasalang ako ng aking labahin sa washing machine habang nanood at nakikipagkwentuhan.
8:30pm- eating time
9:30pm- teleseryes time
10:30pm- uwi na kami kina jo dahil sleepover ako dun
11:00pm- movie marathon hanggang sa makatulog kami
Friday
8pm - morning person si jo kaya nakaluto na yan ng breakfast namin pag gising ko. :-)
9pm- continuation nung marathon namin or 'basa' ng libro. mahilig din sa libro ang husband ni jo kaya ang dami kong pagpipilian. pero ni isa wala pa akong natapos..hehe..
12pm- lunch time. kainan ulit. as usual kakain na lng ako. hehe..ganun ako ka-buhay prinsesa sa bahay ng aking mga kaibigan. (maging kina ivy ganun din ako, yung fren kong taga-mirdiff)...di ako nakakaramdam ng hiya sa kanila. :-)
2pm- balik kami ni jo sa amin...maliligo ako at magpapalit lang ng damit.
3pm- punta ng St. Mary's Church
3:30pm- attend Children's mass. sinasadya namin na sa children's mass kami kasi sobrang natutuwa kami sa mga bata. nakakahawa ang kanilang kasiyahan.
4:30pm- go to a mall - Festival City, Deira City Centre or Burjuman Centre. Dyan lang kami pagala-gala. Mostly sa Deira City Centre kami kasi may carrefour! hahaha....window shopping kami ng mga kagamitang pang-kusina at kung anu-ano pa.
7pm - dinner time - eto ang aming standard order sa mcdo pag magkasama kami ni jo - two cheeseburgers, upsize yung drinks (apple juice or orange juice) at fries, two sundae ice cream (w/ choco fudge), mc chicken nuggets plus 2 extra cups! hehe...
8pm- ikot ulit sa mall. pag may nakitang sale at gusto ito. sasabihin na "ang mura na lang! bili tayo?" pag nag-yes yung isa. sigurado uuwi kaming masaya! madalang lang kasi kaming magka-gusto sa isang bagay. basta dapat pareho kaming bumili...walang lamangan...hehe....
9pm- uwi na ng bahay namin dahil may pasok na ako kinabukasan.
Beside sa schedule ko sa taas, naisisingit ko pa rin ang mga importanteng kagalaan like birthday party ng isang kaibigan, baby shower ng isang kaibigan, meet-ups with friends/klasmeyts, serious talk with friend. Ang medyo na-sacrifice ay yung chat date namin ng aking ina na one-to-sawa pag friday. di kami magtugma ng time ngayon pag Friday. masyado ding hectic ang sked ni madir. mabilisang tawag na lang ang aking ginagawa..hehe....
Nasanay na ako sa ganitong aktibidades pag weekend. In fact, hinahanap ko na ito. Nung dumating nga yung husband ni jo from business trip minsang Thursday..sabi ko, tulog muna siya sa amin kasi sleepover ako sa kanila pag Thursday...hehe..joke lang yun...tanggap ko na ngayon na may-asawa na ang aking kaibigan. tanggap ko na din ang kanyang asawa na sobrang bigat ng aking dugo nung una (mahirap mang aminin pero dahil sa selos at feeling iiwan na ako ng aking kaibigan nun)...hahaha...pero tapos na ang kabanatang yun dahil close na kami ngayon ni glen, ang asawa ni jo.
Btw, actually drama ang kwento ko ngayong gabi. Nalulungkot ako kasi aalis na si jo sa dubai next month.
phone conversation last thursday (@ 1pm)
jo: tin, sleepover ka today?
tin: huh?! (nagtaka ako kasi kadarating lng ni glen, bumisita pa nga sila sa bahay)
jo: iniwan na ako ng asawa ko. (yung work kasi nina glen ay laging out of the country; home office lang nila ang dubai)
tin: grabeh naman...ba't ang bilis naman ngayon? kadarating lang niya ah?
jo: ang hirap nga...eh kaso trabaho yun eh....kaya napagdesisyunan na namin na alis na ako ng dubai..meron na akong ticket. pina-book na namin. sa June na ang alis ko.
tin: nalungkot naman ako jo....naiiyak ako.
jo: ang dami ko ng iniyak kanina...mamaya na lang tayo mag-usap.
tin: pero jo di ka na ba talaga mapipigilan? :-)
jo: gusto ko ngang magpapigil eh..pero dun din naman kasi ang pupuntahan namin
(sa Canada na magse-settle sina jo. siya ang mauuna muna dun at pag nakahanap na siya ng work, pwede na niyang kunin si glen. in the meantime, kailangan muna nilang tiisin ang hirap ng pagiging malayo)
Nalulungkot ako talaga. Iniisip ko na lang na sa mas magandang lugar naman ang pupuntahan ng aking kaibigan. Para sa magandang kinabukasan naman ng kanilang pamilya ito. Nabanggit ni jo sa akin "wag ninyo na akong ihatid sa airport, ayoko na ng drama sa airport. ihatid nyo na lng ako hanggang sa taxi." naiintindihan ko ang kalungkutan na nararamdaman ng aking kaibigan.
No comments:
Post a Comment