Uberly Excited :-)

Pinipilit kong pigilan ang sobrang excitement na nararamdaman ko sa mga panahong ito. Hindi na ako makatulog ng maayos..hehe...Napansin ko din na halos araw-araw nananaginip ako, at ang setting nito ay laging sa Pinas.

Napapakanta na ako ngayon ng "all my bags are packed, i'm ready to go....!". Yipppeeee! malapit na malapit na akong makauwi. Sa hinaba-haba din ng prusisyon, sa simbahan din ang tuloy?..hehe...

Mawawala muna ako ng isang buwan dito sa aking blog. But I'll definitely be back on Oct 01, 2010. First anniversary ko kaya yun. Sigurado, madami akong baon/pasalubong mula sa aking bakasyon. Hindi ko na natupad ang mga pangakong presentasyon ko para sa aking anibersaryo pero dahil sa mga valid excuses naman.

Hanggang dito muna ang aking kwento pansamantala. Sa totoo lang kasi, puro 'bakasyon' na ang laman ng aking isipan ngayon. :-)

2 Weeks Before My Vacation

Sobrang busy sa office. Double time ako sa work dahil malapit na ang bakasyon ko. Minus 2 hours pa naman ang office timing namin tuwing Ramadan. Pinipilit kong habulin at tapusin ang mga deadlines para sa September. Wala kasi talagang full time na magco-cover sa akin habang wala ako. Naiparating ko na ito sa amo ko. Ayoko nang problemahin pa ito. Anyway, approved na ang leave ko! Wala nang makakapigil sa akin. hehe..Uwing-uwi na ako. :-)

Inspired na inspired ako sa work ngayon. Kahit tambakan pa ako ng trabaho, ok lang. Humaba din ang pasensiya ko sa mga taong makukulit. Hindi na din akong madaling mairita. hehe. Haaayyy, eveything's beautiful and perfect. Feeling in love. :-)

Sa September 5, makakaapak na muli ako sa aking Bayang Sinilangan! Excited na ako talaga! Miss na miss ko na ang aking pamilya, kamag-anak, kaibigan at lahat lahat na sa Pinas!!!!!!Two weeks na lang, di na ako makatulog. Haha. Sa sobrang excitement!

Tiyak matutuwa ang aking ina sa akin. Mabibigla siya na mature na ang kanyang kaisa-isang anak na babae. Dahil ang balak ko sa bakasyon kong ito ay pagsilbihan ang aking ina. Makikialam na ako sa gawaing-bahay. Magluluto ako, maghuhugas ng plato at kung anu-ano pa. Panahon na para ako naman ang magsilbi sa aking nanay.

Hindi ko na gagawin ang ginawa ko last year na buhay prinsesa talaga. Tulog. Kain. Pasyal. Sabi nga ng pinsan ko, ako daw si prinsesa papaya. haha. Utos kasi ako ng utos. hehe. Palusot ko, puro trabaho naman kasi ako sa Dubai. hehe..

Mahal na mahal ko ang aking ina. Ang lahat ng ginagawa ko ay para sa kanya at sa pamilya namin. Gagawin ko ang lahat mapasaya lamang ang aking ina.

Courage Under FIRE

I was in deep sleep last night when a shout of Tita F (a roommate) awakened us in the room all at once. She said, "girls, nasusunog tayo." I stood up immediately. Our room was filled of dark smokes. There was a strong smell, like that of a burning plastic. I could hardly breathe. Not knowing what to do, i hurried to our balcony to get some air. Our room is in the 2nd floor of the villa. I was scared. I was trembling. I was thinking we need to go out of the house to be safe. I thought of tying our blankets to the balcony to be able to go down (ala Rapunzel). I took my bag/wallet with me. I searched for my passport in the darkness (i was thinking my upcoming vacation in Sept will be jeopardized without it). I know where I put it so in just maybe 3 seconds i was ready to leave the house.

We heard a housemate asking us to call the emergency number in Dubai- 999. Ate T (another roommate) called the number and immediately reported the fire incident. She's panicking, she can't talk clearly. She gave the phone to another housemate to explain what's happening inside our villa. Another housemate called for a flashlight because all our lights were shut down at this time. I remembered we had a flashlight in our cabinet so i run to give it to him.

Just outside our room were my brave men housemates trying to put out the fire in the next room. I saw the spirit of 'Bayanihan' in them. Their presence of minds were unquestionable. They worked hand in hand in bringing all the water available to contain the fire. They were courageous enough to save our lives and our house. (i'm really thankful that we have men housemates). Through their concerted efforts, the fire was gone in 4 minutes and did not run from room to room. Thank you housemates for saving all our lives!

My roommates and I (4 of us) were still in the balcony. As for me, i was just waiting for my roommates' go signal for us to evacuate the house thru the balcony. Then a housemate told us everything is okay now. The fire has gone. We could now leave the room thru our staircases. I felt relieved.

Few seconds after, the Emergency Team of Dubai arrived - Fire Dept, Ambulance, Civil Defense and Police Dept. In fairness to the Team, they are actually fast in their emergency response.

I learned that the fire started in the bathroom due to a faulty wiring as per initial investigation. At 2am in the morning, all the housemates of Villa 7B were still awake and were in front of our house. The authorities began their investigation about the fire. The tenants of the other room were asked a few questions. There was an instance that Dubai Police asked for a representative of each room in the villa (total 8 rooms-4 upstairs; 4 downstairs). I was volunteered by my roommates. They were all scared. I was scared too but maybe i appeared to them less scared. The investigation lasted for 2 hours. After that, the Police told us that it is now safe to go back to our house. The lights downstairs were up. But there will be no lights upstairs (where our room is located). At 4am, now inside our room, everyone's still awake. No lights, No A/C but thankful we're all alive. Thank you, Lord.

Obserbasyon Ko Lamang

Nagsimula na ang Holy Month of Ramadan noong Agosto 11, 2010 (Miyerkules). Tatagal ito ng isang buwan. Napaka-sacred nito sa ating mga kapatid na Muslim. Katumbas ito ng Holy Week sa mga Kristiyanong kagaya ko.

Naalala ko ang aking unang boss dito sa UAE, si Mr. Ibrahim. Isa siya sa mga nakita kong totoo sa kanyang pananampalataya. Isinasabuhay niya kung ano ang turo sa kanila. Kumusta na kaya siya? Alam niyo bang at one point in time, naging masigasig siya sa paghihikayat sa akin na sumali sa kanila? Baka lang daw magustuhan ko? Binigyan pa niya ako ng libro with detailed explanation ng kanilang paniniwala. Bilang respeto sa kanya, binasa ko din naman ito. Siguro weekly, kinukumusta niya kung ano ang nalalaman kong bago sa kanila. Naisip ko, baka naman umasa ang boss ko. Kaya sinabi ko sa kanya---pareho lang kaming naniniwala sa Diyos, magkaiba lang ang tawag namin. Iba-ibang paraan ng pananampalataya pero pareho ng hangarin at adhikain. Naintidindihan naman ako ng boss ko. Mas open-minded siya siguro dahil sa States na siya lumaki at nag-aral.

Paalala sa mga mapapagawi dito ngayong Ramadan. Bawal na bawal ang kumain/uminom/lumunok sa public. Ito ay bilang respeto sa mga kapatid nating nag-aayuno. Kung hindi ka marunong rumespeto, kulong ang abot mo sige ka. Pwedi namang kumain pag Iftar na (Iftar means 'breaking the fast), tuwing sunset, kadalasan 6:55pm. Meron pang palatandaan na Iftar na, ito ay pag narinig na ang putok ng canyon.

Pang-limang na Ramadan ko na dito sa UAE mula nang dumating ako dito noong Nov 2005 --isa sa Sharjah at apat naman sa Dubai. Ang mga larawan sa baba ay apat taon ko na ding nasasaksihan. Napagdugtung-dugtong namin na isang taong mapagkawang-gawa lang ang may sagot yearly sa Iftar ng mga taong nasa larawan. Sympre hindi namin alam ang pangalan niya pero nakikilala namin siya sa mukha.

kung Foodtrip ang hanap mo, mag-eenjoy ka dito sa Dubai

Halos lahat ng mga Hotel at Restaurant ay merong Iftar Promo.

Pero meron ding mga taong masaya na kahit ang Iftar nila ay sa

parking lot lamang ng isang Hotel.

one big happy family sila noh?

naka-ready na ang lahat, any moment kakain na sila.

inaantay na lang nila ang putok ng canyon

(na hanggang ngaun di ko pa rin makita kung saan naka-pwesto)

Note: Kuha ang mga larawan mula sa balkonahe namin nang patago. Isang malaking kasalanan din yata sa kanila ang tumingin sa babae tuwing Ramadan.

Counting Down The Days :-)

Grabeh! Sobrang excited na ako sa aking nalalapit na bakasyon sa September. Actually, as early as May excited na ako sa bakasyong ito, ni-blog ko pa nga dito. :-)

All set na ako. I'm ready to go home. Sa sobrang excitement ko, kung minsan feeling 'homesick' ako! waaaaaahhhhh......iniisip ko na lang malapit na. ilang tulog na lang. hehe....

Right on schedule naman lahat ng planned trips ko. Meron na akong tiket pauwi (DXB-SIN-MNL). Noong May ko pa nga ito binili. hehe...Takot akong maubusan ng booking. Tuloy ang aking stopover sa Singapore! Yun nga lang, wala talaga akong mahagilap na kaibigan doon. Kaya first tym akong gagalang mag-isa. Nakaka-excite din. :-)

Nabili ko na din ang tiket namin ng aking kaibigan for our Bohol trip. First tym kong mag-online purchase! Ok naman pala. Kinalimutan ko muna ang takot kong bumili thru internet (dahil risky at madaming fraud, mahirap na baka maging biktima ako)..hehe...Only on this occassion.

At ang pinaka-pinaghahandaan ko na Hongkong trip namin ng aking nanay ay nagiging malinaw na din. Dahil sa August 20 ay makukuha na daw ng aking nanay ang kanyang passport. Yipppee!!!! Yun na lang ang inaantay ko para ma-finalize at mai-book na ang aming tour. Excited na ako dito. Nag-usap na din kami ni madir, matutuloy kami. :-) Umaapela kasi ang aking nanay na kung pwedi next year na lang daw. Naaalala niya kasi ang aming proyekto sa bahay. Nanghihinayang siya sa gagastusin. Tinanong ko ang aking nanay ng masinsinan habang ka-chat ko siya (last Saturday) kung gusto ba niyang mamasyal o wag na lang? Kasi para sa kanya naman talaga lahat ng aking ginagawa. Napangiti ang aking nanay. Sapat na iyon para ituloy namin itong trip na ito. :-)

Ang Aking Balikbayan Box

dahil stopover ako sa Singapore (for Universal Studios),
pinauna ko na ang aking balikbayan box noong July 31. hehe.
sea cargo ang pinili ko dahil mas mura
ganito ako katipid. haha...mana sa nanay. :-)

Ang Laman ng Aking Balikbayan Box

naniniwala na ako na love ko talaga ang blog ko.

grabeh, super effort ako sa pag-alala kung ano

ang laman ng box ko para lang may mai-post dito. hehe.

nagpa-press release na ako sa amin na wala talaga akong

pasalubong ngayon (unlike noong unang uwi ko last year).

puro sabon at colgate lang ang uwi ko ngayon. hehe...

very understanding naman ang aking pamilya,

ni wala nga silang special request.

ok na daw na makapagbakasyon at makita nila ako. naks! hehe...

Work.Work.Work.

Pahapyaw ko lang binanggit dito na may mga tinanggal sa aming kumpanyang pinagtatrabauhan kelan lang (4 nos). Isa doon ay matalik kong kaibigan. Though hindi kami magkasama sa ofis, super affected ako kasi siya ang pinaka-close ko sa lahat. :-( Siya ang ate ko doon (kahit na more often than not, ako ang parang ate niya)

Wala naman akong personal na galit sa kanyang manager na nagpatalsik sa kanya. Iniisip na lang namin na sadyang meron yatang taong masama ang ugali. Briton ang manager ng aking kaibigan at nakikilala siya ngayon bilang terminator ng mga Kabayan. Iniisa-isa niya ang Filipino sa kanyang departamento. Ang siste, mas gusto niya ang mga Indiano kaysa sa Filipino.

Nakalagay sa termination paper ng aking kaibigan na 'poor' daw ang performance niya! Wherein alam ng lahat ng kanyang kasamahan na siya ang gumagawa ng lahat. Hindi daw niya natapos ang mga Recon etc, etc. etc. Hindi ako makapaniwala sa grounds nila.

Wala kaming magagawa kundi tanggapin ito. Bilin na bilin ko din sa aking kaibigan na wag ituloy ang balak niyang mag-reklamo sa Labor. Tutal naman ibibigay naman ng kumpanya ang nararapat na benepisyo niya plus hindi ikakansel ang kanyang visa hanggat wala siyang nahahanap na bagong work. Okay na iyon. Blessing in disguise dahil sa wakas nakawala din siya sa amo niyang ewan.

Nagpapasalamat ako at hindi ko amo ang manager ng aking kaibigan. Malamang hindi ako makakatagal sa ugali niya o kaya naman siya ang hindi makakatagal sa akin. In fairness sa aming kumpanya, ito ang pinakamatagal kong naging kumpanya dito sa Dubai. 2 years na ako at still counting. Wala naman kasi akong problema sa mga kasamahan ko.

Hindi ako under or directly reporting sa manager ng aking kaibigan. Kaya nabigla ako nang meron akong natanggap two weeks ago na email mula sa kanya addressed to our Group Finance Manager complaining about me dahil sa hindi ko daw pagsunod sa intercompany accounts policy. Grabeh, natakot ako dahil feeling ko ako naman ang pinupuntirya niya. Nagtaka din ako kung bakit pinag-aaksayahan niya ako ng panahon.

Bago pa lumaki ang issue, ipinaliwanag ko sa kanila thru email kung bakit ganun ang naging treatment ko sa account in question. In copy din lahat ng mga taong involved (ang aming GM, ang GM ng kumpanyang handle ni complaining manager, ang 2 group finance managers) para maliwanag sa lahat.

Hindi ako sanay na nirereklamo. Hindi din ako mahilig mag-reklamo sa trabaho. First time ko ito. Natuwa naman ako sa reply sa akin ng 2 group finance managers--ang isa nagpa-thank you sa akin at ang isa naman ni-forward niya sa lahat ng accountants na under niya ang sagot ko for their info. Natuwa ako kasi, feeling ko naniniwala sila sa akin at kakampi ko sila. :-)

Si complaining manager, no reaction siya sa reply ko. Kinuwento ko ito sa mga kasamahan ko sa bus na mga under niya. Niloloko nila ako---nag-iisip daw yun ng isasagot sa akin at reresbak daw yun sigurado. hehe...wag naman po sana. :-)

Could It Be I'm Falling In Love?

This is my current favourite song ---Could It Be I'm Falling In Love? sung by Boyz II Men. I instantly like it the first time i heard it (just last Sunday). It's on my iPOD playlist (thanks again to NS for uploading great selections on my iPod!). Well, like is an understatement. I super LOVE it! How 'bout listening to it non-stop while going home from a hard day's work? :-)







Free MP3 Downloads at MP3-Codes.com