And It's Over Now! :-)

Grabeh! akala ko wala ng katapusan ang kadramahan at kalungkutan na nararamdaman ko na lalu pang pinalala dahil sa napakahabang bakasyon namin. Homesickness ang itinuturo kong maysala nito. Naalarma ako ng unti kasi napansin ko na napapadalas ito. Pilit pa akong sinusundan nito- sa work, sa bahay, everywhere. I felt so defenseless, pati nga pagba-blog ko (na napakalaking factor ng aking kasiyahan) ay naapektuhan din. Personal struggle talaga.

Thank God, this morning okay na okay ang pakiramdam ko. Walang traces ng pagka-homesick. hehe. Bumagon ako ng 6am to catch up the 6:45am mass sa St. Mary's Church. Nagpasalamat sa araw na ito. Habang naglalakad kanina papuntang bus stop, i feel so alive and happy (na ulit). Bigla ko ding naisip ang aking blog. Ang dami kong gustong i-blog ngayon. hehe. Yippee! Ramdam na ramdam ko, tapos na ang aking mahaba-habang drama mode! Gusto kong mag-celebrate! :-)

Bilang treat sa aking sarili, nag-breakfast ako sa labas kahit mag-isa. :-) Gusto kong i-enjoy at imuni-muni din ang moment na ito. Pag malungkot ako, binibigyan ko ng 'time' ito. It is just fair na pag masaya ako, bigyang-pansin ko din ito. :-)

McDonald's Breakfast Meal

hahaha! pag nabasa ito ng aking mga kaibigan (esp ni Jo at ate PC).

matatawa at matutuwa sila para sa akin :-)

hmmmm, sarap maging magaan ang pakiramdam!

sarap ding kumain at magpa-picture. hehe. :-)

wala lang, gusto ko lang ipakita na nakasapatos ako. :-)


sarap ding pagmasdan ng mga nakapaligid sa akin
na hindi ko nagagawa pag lunod ako sa kalungkutan. :-)