Tumawag ako sa Pinas kaninang 7am Dubai time (11am sa pinas). Undas kasi ngayon. Eksakto nasa memorial park na sina nanay ko. 9:30 am pa daw sila nandun. As usual, ang pamilya namin ang pinakauna sa magkakamag-anak. Parang reunion at picnic ang nangyayari tuwing Nov 1 lalo na sa part namin kasi nakuhang magsama-sama sa isang hilera ang mga puntod ng mga nawalang mahal namin sa buhay both sa side ng father at mother ko. Hindi ko na iisa-iisahin kung sinu-sino sila. Malulungkot lang ako at made-depressed. :-(
Dahil nandito ako sa Dubai, nagpunta na lang ako kanina sa St. Mary's Church after office para ipagdasal ang mga kaluluwa nila.
Ang memorial park ang pinakaunang pinuntahan ko noong nagbakasyon ako sa Pinas last September. Tila ba doon ko maiibsan ang 'emptiness' na nararamdaman ko dahil sa pagkawala ng mga mahal ko sa buhay (the most recent ay si Tita Sol, ang pangalawang ina ko). Ayoko sanang mag-drama pero pag naiisip ko sila, di ko maiwasan ito.
Jan 25, 1995 nang bawian ng buhay aking tatay. Car accident. Second year highschool lang ako noon. Hindi ako inggitera pero pag may nakikita akong father-daughter na magkasama noon. Inggit na inggit ako. Naiiyak ako dahil sa inggit. "Sana ako din kasama ko ang tatay ko", ito ang laging hiling ko.
Maraming taon ang lumipas bago ko ito natutunang tanggapin. Alam kong masaya na ang aking itay sa piling ng ating Maylikha. Sabi ng isa kong Tita noon, nagiging anghel dela guardia daw natin yung mga namatay nating mahal sa buhay. Naniniwala ako dito.
No comments:
Post a Comment